وبلاگ آپدیت کردن با گوشی یه نوع مصیبته،اول مجبورم توی آفیس مطلبم رو بنویسم آخه فکر کن، تایپ یه انگشتی، بعد هم با کلی بدبختی کپی کنم و خیلی آروووم جوری که ریختش به هم نریزه تو بلاگفا پیست کنم.فعلا هم لبتاپ و کامپیوتر ندارم.کامپیوتر که همیشه با اون کار میکردم به اصرار خودم جمع شد، و از این بابت خیلی خوشحالم.کلا آدمی هستم که از شلوغ بودن محیط و زیاد بودن وسایل توش کلافه میشم.با اومدن خورشید کلی وسیله به خونه اضافه شد و اگه وسایل قبلی هم بدون تغییر میخواست وسط خونه بمونه جا برای نفس کشیدن هم نبود. الان خوشحالم که یه فضای حدودا دوازه متری کاملا خالی تو خونه

با کلی خوشحالی میخواستم یه پست در مورد دوستی و خوشبختی و اینا بنویسم.اینکه چقدر خوبه که میشه راحت دردل کرد و بعد هم آروم شد و احساس بهتری داشت.اما...جریان از این قرار بود که هفته ی پیش طی اتفاق افتادن جریاناتی منفجر شدم. نصف شبی فقط برای گروه دوستانم تو وایبر نوشتم که غمگینم.دو نفر برام بوس و آرزوهای خوب فرستادند و گفتند که برای آروم شدنم آیت الکرسی خوندند و دو نفر دیگه (که صمیمی تر هستیم) پیگیر ماجرا شدند که چی شده و چرا، البته به صورت خصوصی. و خوب من هم یه چیزایی به هر کدومشون با توجه به میزان صمیمیت، نوع رابطه مون و اینا گفتم بهشون و درواقع خیلی چیزها ر

دلم گرفته بود، رفتم قرآن باز کردم.خیلی وقت بود اینجوری قرآن باز نکرده بودم.یعنی هی به خودم میگفتم مگه فال حافظه هی تا هر چی میشه میری قرآن باز میکنی و دنبال جواب سوالت یا عاقبت کارت میگردی.
اما این بار قرآن باز کردم
این جمله برام پررنگ شد انگار
از آنها به طرز شایسته ای صرف نظر کن (و آنها را بر نادانی هایشان ملامت ننما)

اصولا آدم حسودی نیستم. اگه از کسی بدم میاد دلیلی نمیبینم که بهش حسودی کنم اگه هم خوشم بیاد از خوشحالی و داشته هاش خوشحال میشم. معمولا اوج حسودیم این بوده که ای وای چیزی که طرف داره یا موقعیتی که توش قرار گرفته آرزوی من بوده و هیچ وقت بهش نرسیدم و احتمالا نخواهم رسید. اما اکثرا بعد اون" ای وای" میگم فانوس واقعا حاضر بودی که جای فلانی باشی دیگه فانوس نباشی و اون باشی و همه این چیزها رو داشته باشی؟ بعد یه نه محکم به خودم میگفتم و یه عمرا هم تهش میچسبوندم، و اینجوری بود که اون حس حسادت گونه راهش رو میکشید و میرفت. دلیلم هم برای نه گفتن مشخص بود. اینقدر خودم بو

کلا از اون دسته آدمها هستم که اگه شیفته ی یه آهنگ بشم اونقدر گوش میدم اون آهنگ رو و اونقدر گوش میدم که بعد از یه مدت چنان حالت تهوعی بهم دست میده که تا چندین سال ادامه داره گاهی شیفته ی اشیا میشم و خدا نکنه که اون شی در کل خاصیت معتاد پروری داشته باشه که بد جور معتادش میشم گاهی شیفته ی یه دوست، که عموما و اصولا چندان پایدار نیست چون به محض دیدن کم لطفی از طرف مقابل چنان کاسه کوزه ی خودم و طرف رو در هم میپیچم که بیا و ببین من یا با کسی دوست نمیشم یا باید خیلی با هم صمیمی باشیم و دوستهای الانم هم کسانی هستند که یه دوره خیلی صمیمی بودیم کمرنگ شدن یا تغییر رابط

چند وقت پیش زنگ زدم به یکی از معلم های دبیرستانم، اصلا منو یادش نمی اومد. ناراحت شدم؟ اصلا! به شدت هم خوشحال شدم چون خیلی اذیتش کرده بودم . چه خوب میشد اگه یه سیستم خود نابود گری داشتیم. نابود کردن نه به معنی خودکشی به معنی اینکه خیلی ها فراموش کنند که تو وجود داشتی. اون وقت خودم رو از ذهن خیلی ها پاک میکردم به این مسئله میگن دور زدن حق الناس گاهی دیگه اون آدمی رو که رنجوندی نمیتونی پیدا کنی و حلالیت بطلبی گاهی اون فرد عذر خواهی تو رو قبول نمیکنه از بس رنجوندیش و بعد عذرخواهی کردی گاهی تا میای از طرف حلالیت بطلبی یه کاری میکنه که میگی اصلا حقت بود هر کاری